Een schurk van onze tijd

In deze nog ongepubliceerde novelle schets ik het studentenleven in zijn geuren, kleuren en uitwassen. Het boek is geschreven in de jaren ’90 en bevat veel verwijzingen naar ‘Een held van onze tijd,’ het belangrijkste boek van de Russische schrijver Michail Lermontov. Lermontov kwam op 27-jarige leeftijd om tijdens een duel. Mijn hoofdpersoon Eduard is duidelijk aan het ontsporen op het moment dat hij op tweederde van het boek besluit net als Lermontov te gaan duelleren met zijn rivaal in de liefde.

fragment

Het was nu augustus en de zon kwam heel vroeg op. Ik verwenste dan ook onze ingeving om bij zonsopgang te duelleren toen om drie uur de wekker ging. Elisa sliep eindelijk goed en knorde vaag naast mij, maar ik was dadelijk wakker en schoot in de kleren. Toen ik de Kapitein wilde gaan wekken, zag ik dat zijn slaapzak al leeg op mijn bed gefrommeld lag. In de douche hoorde ik geruis en tien minuten later verscheen de Kapitein, fris gewassen, geschoren en strak in driedeel gestoken. Over zijn driedeel trok hij wederom zijn oude bekende mariniersjas aan en hij zette ook zijn pet op. ‘Vandaag zal ik als Kapitein duelleren,’ beloofde hij grimmig. Ik stelde een kop koffie voor – we hadden nog ruim de tijd – maar eerst wilde de Kapitein daar niet eens van horen. Teveel cafeïne in het bloed zou zijn vaste hand uit balans brengen, zo meende hij. Maar toen ik hem er op wees dat zijn hand nog trilde van slaperigheid accepteerde hij toch maar een bakkie – één bakkie!

En dan gingen we werkelijk op weg, met hooivork en al. Het was maar goed dat we geen politie tegen kwamen. Bij de studentenflat van Eduard namen we plechtig afscheid – misschien voor altijd? Ik kan moeilijk beschrijven wat ik voelde op dat moment; het was een mengeling van ongeloof, alsof dit eenvoudig geen werkelijkheid kón zijn, en angst, besef dat hier hoe dan ook iets heel vervelends ging gebeuren. Achteraf lach ik er om; met een vleugje meer mensenkennis had ik de afloop kunnen voorspellen.