Niet zo trots op Nederland

Tweeëntwintig oranje voertuigen rijden in een karavaan naar Zuid-Afrika en Erica Terpstra is ‘ongelofelijk trots’ op haar ‘kanjers’. Waarom de sportkoningin de vooruitgeschoven post van de lallende legers oranjehedonisten zo bejubelt is me een raadsel. Onwillekeurig zie ik de vakantieganger weer voor me, die vlak na de tsunami liggend tussen de lijken op een Thais strand knorrig opmerkte: ‘Nou en? Je leeft toch voor je eige?’

Van Terpstra moeten de oranje racers vooral op de schoonheid van Afrika letten en niet op narigheid en armoede. Schoonheid, die onder de karavaan lijdt zoals ook ieder jaar onder de beruchte Paris-Dakar rally. Maar ‘tussen de wapenen zwijgen de wetten,’ spraken reedsch de Romeinen, en voetbal is blijkbaar ook in dit opzicht oorlog.

Want terwijl tienduizenden fans hun vlaggetjes en toeters uit de kast halen, de supermarkten hun acties klaar hebben en Balkenende de formatie traineert om nog zélf demissionair in de Heineken House te kunnen hossen met prins W.A. & de kids, neemt de vrouwenhandel in Zuid-Afrika als gevolg van het WK explosief toe en laait naast aids en armoede ook de rassenstrijd in het land weer op.

Kan ons het schelen, jongens. Als Erica haar lolletje maar heeft.