Demagogische weermannetjes

Zijn we dan toch eindelijk gekoloniseerd? De laatste tijd heb ik het gevoel te leven in de Schaatsrepubliek Groot-Friesland. Natuurlijk, we hebben we al een tijd geen strenge winters meer gehad. Maar de verplichte vrolijkheid van nu?
Prima dat Erwin Kroll en velen met hem van schaatsen houden, maar wat heb ik daarmee te maken? Het KNMI hoort onafhankelijk te zijn. Als het tussen twee vorstperiodes één dag licht dooit – lang niet genoeg om het ijs in gevaar te brengen – zegt Erwin: ‘Even een dagje door de zure appel heenbijten.’ En als de daklozen op straat doodvriezen, oude mensen hun heup breken op de ijzel en vogels en planten het loodje leggen, dan juicht hij: ‘Ik bewaar het lekkerst voor het laatst… na morgen gaat het wéér twintig graden vriezen. Héérlijk!’

Moderne democratie noemen ze dat geloof ik: zo hard mogelijk roepen wat je denkt dat het volk wil, liefst met een nostalgische hang naar de tijd dat we dik ijs en geen buitenlanders hadden. Voor afwijkende meningen geen ruimte. Eigenlijk zijn de weermannen dus de Rita Verdonks van het journaal.