Staatscircus van Praag

Affiches 1: het Staatscircus van Praag

Mijn huis hangt vol met affiches en andere memorabilia. De komende tijd licht ik er een paar uit. Vandaag: ‘Toch niet jammer’ – het Staatscircus van Praag.

Staatscircus van PraagEen clown, dansend in de sneeuw. Wintercircus Martin Hanson presenteert het Staatscircus van Praag in het Circustheater, dat in 1989 nog niet door Joop van den Ende was gekocht en verbouwd. Sindsdien heeft de poster altijd een plekje aan de muur gehad, eerst in mijn ouderlijk huis, nu bij mijzelf.

In mijn middelbareschooltijd werd ik gegrepen door het circus. Niet zittend op de tribune met popcorn, starend naar de clowns. Nee, de echte magie vond plaats in de ruimtes áchter de piste. In de zeildoeken tunnel die naar de grote circustent leidde en ‘zadelgang’ bleek te heten. In de stallen waar de stalmeester vol respect tegen de eindeloze rijen paarden sprak, maar driftig commando’s blafte tegen zijn knechten, en waar ik af en toe mocht helpen pony’s te zadelen of een olifant te voeren.

Ik leefde met het circus, genoot van de bravoure waarmee de directeur ’s ochtends openbare repetitie hield met zijn rashengsten, een schuin oog op de dames op de tribune, en van de ernstige concentratie waarmee de jongleur net zo lang doorging tot die zevende kegel niet meer viel.

Op school hield ik zelfs een spreekbeurt over de geschiedenis van het circus. Zo kwam het dat mijn leraar Nederlands, met wie enkele klasgenoten en ik eens meereden naar een schooluitje, wist van mijn liefhebberij. ‘Kijk, een circusaffiche,’ wees hij vanuit zijn auto, ‘Staatscircus van Praag. Mooi. “Uit Tsjechoslowakije” staat eronder, dat is dan weer een beetje jammer, dat ze moeten uitleggen dat Praag in Tsjechoslowakije ligt!’

Circus van Praag, uit Tsjechoslowakije. Beetje jammer toen. Nu geeft dat land dat niet meer bestaat juist een interessante toevoeging, maakt het die poster tot een klein historisch documentje. Samen met dat Circustheater natuurlijk.